Week 5 begon ook weer met de wekker op maandag. Kwart voor 7 eruit, 8 uur op het werk. Daar zijn we vol goede moed aan het project begonnen, en omdat we eindelijks wat te doen hadden, ging de tijd ook weer eens snel. Dinsdag zouden we naar de machine toe, 11 uur klaarstaan. Maar dat werd al snel na de lunch, dat werd al snel 3 uur op de school zijn. Dus wij daar precies optijd zijn, kregen we het bericht in de machine kamer te wachten. Om 6 uur kwamen ze eindelijks aanzetten, en na een kwartiertje kijken naar de machine, moesten we weer weg, omdat één van beiden zijn kinderen van school moest halen.

Helemaal niks aan gehad dus. Woensdag begonnen het frame uit te tekenen, en donderdag en vrijdag hetzelfde gedaan, inclusief wat onderzoek naar lagering. Vanaf nu is het gewoon werken aan de machine, dus de verhalen zullen er niet interessanter op worden. Als er wel wat leuks gebeurd, (we moeten straks bellen naar portugeze bedrijven bijvoorbeeld) of andere voorvallen, dan zal dat natuurlijk wel gemeld worden.

Vrijdag hebben we eindelijks ons eigen internet gekregen. We hoeven dus niet meer van de buren te stele... gebruiken. Het is geinstalleerd en de eigenaar van het appartement moest daar ook bij zijn, dus meteen ook de huur van maart maar gegeven. Het internet is hopelijk stabieler dan dat van de buren, dat knippert noch wel eens aan een uit, en dat vind mijn laptop niet leuk. Na een debiel lang wachtwoord in te typen, 2x, konden we eindelijks op ons eigen, beveiligde internet.

Zaterdag zijn we ook meteen begonnen aan het schijven van deze weblog, dat had ik beloofd als ik mijn eigen internet zou krijgen. Hier zijn we de hele middag mee bezig geweest, omdat we aardig achter liepen. Na dit verhaal lig ik weer op schema. Zaterdag avond zijn we weer eens film gaan zien in de huiskamer, met bier en de rest.

Zondags zouden we een tochtje maken, dus google aarde maar eens aan, en kijken waar we heen moesten. Ik klikte op een foto hier in de buurt, een grote waterval. Best, daar gaan we heen. Na een redelijk vlak stukje, (gebruikelijke heuvels) kwamen we in de verte hoge bergen tegen. We zeiden tegen elkaar, daar gaan we heen, als we bij de waterval vandaan komen. Wat bleek natuurlijk, de waterval zat in die hoge bergen.

Sommige stukken moesten in de 1 naar boven, en ik ben van mening, als de amazon in te lage toeren was gekomen, waren we er nooit bijop gekomen. Na een lange rit eindelijk bovenaan beland. In de wolken nogwel. Daar zagen we nog een hogere berg, even verderop, met een super mooi slinger weggetje erheen. Daar moesten we heen volgens de tomtom. Geweldig. Bijna bij de waterval ineens allemaal berg geiten op de weg, dat verzin je ook niet. Ook een oude man met een maria beeld, die ons wat wou vertellen. Maar wij begrepen hem niet, en hij ons niet. Maar hij begreep het vriendelijk toeteren en wegrijden gelukkig wel.

De waterval is was erg mooi, en stroomde door het plaatse Mizarela, een super klein boeren gehuchtje, vol met mensen die niet praten of lezen konden. (volgens het informatie bord) Na een paar mooie foto's en een banaan zijn we maar weer verder gegaan, dwars door een ander dorpje heen, vol met blaffende honden die voor de auto sprongen, en naast de auto renden. Wat een gaos. Dit dorpje bleek dood te lopen, dus dan maar weer terug. Het was noch te vroeg om terug te gaan, dus maar wat toeren boven op de berg. We kwamen nog hogerop, in de wolken, daar zijn ook wat foto's van. Na een tijdje kwamen we weer op een redelijk grote weg en deze hebben we maar gevolgd. Een helemaal nieuwe we die nog niet op det tomtom te zien was. Deze liep helemaal nergens naartoe, op een gegeven moment stonden er wat betonblokken op de weg, en begon het bos weer. Maar weer terug van waar we kwamen. Een ander bergweggetje gekozen met een blinde bocht omhoog. Ik zei nog tegen Arjen, als er maar niemand van de andere kant komt. Mis dus, 4 grote touringcars die niet vooruit of achteruit konden. Dus ik maar achteruit van de berg af rijden. De bussen maar voor gelaten, en hun daarna maar besloten te volgen. Want de lpg tank begon op te raken en zij zouden vast wel richting bewoonde wereld gaan. De bussen reden erg langzaam de berg af, langzamer dan ik op de motor kon remmen, dus met de remmen bij remmen. (daar zijn ze ook voor inwezen)

Na een paar kilometer roken we wat een rare lucht, ik herkende dit van koppelingplaten, de remmen begonnen woest warm te worden. Ook de remkracht was bijna niks. ik moest volle kracht remmen voor een stoplicht op een helling, maar kwam nog maar net tot stilstand.

Vanaf hier zijn we weer terug gegaan naar Porto, omdaar nog even door de stad te gaan en toen maar naar huis. Op het laatst van de weg begon de auto helaas weer rare dingen te doen, en moesten we op benzine het laatste stukje rijden. De ontsteking die op de post is gedaan is erg hard nodig, want de amazon houd het niet lang meer vol. De kilometerstand staat trouwens bijna op 4000 kilomter, gemeten vanaf st nyk